Νταουντάκη Ειρήνη - Ημερολόγιο ΕΣΥ

Submitted by Το μήλο on Fri, 25/03/2011 - 10:51

Κλείνουν 5 κλίνες μονάδας εντατικής θεραπείας σε δημόσιο νοσοκομείο. Γιατροί πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας καλούνται να καλύψουν τα κενά των θέσεων στα τμήματα επειγόντων περιστατικών και να αντιμετωπίσουν μια πραγματικότητα διαφορετική απ  αυτήν που προετοιμάστηκαν.

Χειρουργεία ακυρώνονται από έλλειψη αναλώσιμων ή διαθέσιμων χειρουργικών τραπεζιών.
Το δικαίωμα της ημέρας ανάπαυσης μετά την εφημερία δεν ασκείται λόγω έλλειψης προσωπικού ή απαγορευτικής πολιτικής της κλινικής, ιδιαίτερα σε χειρουργικά τμήματα.

Φάρμακο που είναι απαραίτητο για την αγωγή του ασθενούς, αναγκάζεσαι να το αλλάξεις εν όψη Σαββατοκύριακου, γιατί δεν είναι διαθέσιμο πιά στο φαρμακείο. του νοσοκομείου. Παρασκευή μεσημέρι ψάχνεις ιδιωτικό φαρμακείο για ινσουλίνη και σύριγγες ινσουλίνης να τα πληρώσεις από τη τσέπη σου για να μη μείνουν ακάλυπτοι οι νοσηλευόμενοι.

Εξετάσεις; Όχι όλες. Ανοσολογικές, που είναι ακριβές, θα γίνουν ιδιωτικά, εξ ανάγκης.
Δεν έχεις περιθώρια χρονικά για να περιμένεις. Και δεν σου το επιτρέπει η αρρώστια. Οφείλεις να ενημερώσεις τον άρρωστο και αυτός να αναλάβει την ευθύνη της ζωής του. Ούτε έλεγχος ιολογικός ηπατίτιδας είναι εφικτός πάντα.

Νοσοκομεία 3οβάθμια, πανεπιστημιακά, διαθέτουν ένα μηχάνημα υπερήχου για νοσηλευόμενους και εξωτερικούς ασθενείς. Αναγκαστικά δεν δίνονται ραντεβού για εξωτερικούς ασθενείς και πάλι θα κατευθυνθούν χρήματα στον
ιδιωτικό τομέα. Φανταστείτε ένα γιατρό που αγωνιά μήπως χρειαστεί να αντιμετωπίσει αιμοκαθαιρόμενο και να μην έχει να του βάλει φίλτρο για αιμοκάθαρση, φανταστείτε κέφι που θα έχει.

Αλλά ο ΕΣΥΤΗΣ αντέχει. Άντεξε τη δοκιμασία της εξαθλίωσης της περιόδου της ειδικότητας. Άντεξε τις 11 και 15 εφημερίες μέσα. Άντεξε τις λειψές μερίδες που του δίνουν για να χειρουργήσει. Πού πληρωνόταν με 4 μήνες καθυστέρηση και περνούσε με δανεικά από κάθε Γενάρη ως κάθε  Απρίλη. Άντεξε το ξενύχτι, χωρίς ρεπό την επομένη και με 3ωρη ορθοστασία στην επίσκεψη.
Άντεξε χωρίς να πάρει άδεια πάνω από εβδομάδα για 35 χρόνια. Άντεξε και υπουργούς που δήθεν ενδιαφέρονταν, όχι για την επιβίωση, αλλά για την ζωή του ΕΣΥ.
Και τώρα θα αντέξει, γιατί συνεχίζει να πιστεύει στο δημόσιο χαρακτήρα του συστήματος υγείας.

Το ερώτημα είναι, αν ο άρρωστος θα αντέχει να βλέπει ένα γιατρό ανήμπορο να τον βοηθήσει. Γιατί η ιατρική, δεν ασκείται μόνο με ακουστικό και γλωσσοπίεστρο.
Η μετάλλαξη του ΕΣΥ έχει πάρει το δρόμο της. Ποιος έντιμος γιατρός κοιμάται ήσυχος μ αυτό; Απορώ που ακόμη πηγαίνουμε στα νοσοκομεία.

Ντρεπόμαστε που περνάμε την πόρτα. Δεν καταφέραμε να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια και την φροντίδα του ασθενούς μας. Άγχος συνέχεια, για το τι καινούρια καταστροφή θα συμβεί και τι συνέπειες θα έχει στον άρρωστο.

Δεν γράφω για ψυχοθεραπεία, ακόμη. Θέλω να λέω τις σκέψεις όλων μας, μήπως ακούσει κανείς.
Ας μιλήσουμε περισσότερο, περισσότεροι.

 
25/3/2011
Ειρήνη Νταουντάκη

Ας μιλήσουμεπερισσότερο, περισσότεροι. αλλά τι να πούμε

Submitted by Κ.Π. on Sun, 27/03/2011 - 18:01.

 

Νομίζω ότι δεν φτάνει να μιλάμε περισσότεροι και περισσότερο αλλά πρέπει και να έχουμε κάτι να πούμε.  

Ένας ΕΣΥΤΗΣ  που δεν παραλείπει να περιγράφει μέρα με την μέρα την φρικτή καθημερινή κατάσταση παρουσιάζοντάς την σαν αναπόφευκτη, που ηδονίζεται κάνοντας μαζοχιστικά το καθήκον που του καθόρισε πριν 3.000 χρόνια ο Ιπποκράτης και αποφεύγει σαδιστικά να συζητήσει ακόμα και να σκεφτεί ποια μπορεί να είναι η διέξοδος από αυτή την φρίκη.

Ένας ΕΣΥΤΗΣ που καμία μέρα δεν έχει την παραμικρή διάθεση να καταλάβει πώς εντάσσεται ο ίδιος και αυτοί τους οποίους έχει χρίσει οι ΚΑΛΟΥΣ στο ΚΑΚΟ σύστημα μαζί με τους φακελάκηδες και τους φαρμακάδες τους οποίους έχει χρίσει ΚΑΚΟΥΣ.

Ένας ΕΣΥΤΗΣ που δεν έχει κανένα πρόβλημα αν στο δικό του περιβάλλον το ΚΑΛΟ υπάρχουν και έχουν θέσεις εξουσίας (τώρα τους λένε συντονιστές ή αλληλέγγυους) μεγαλύτερα καθάρματα από τους υπουργούς και τους διευθυντές των υπηρεσιών υγείας.

Ένας ΕΣΥΤΗΣ που δέχεται να κάνουν δηλώσεις και να καθορίζουν την ατζέντα και την ιδεολογία της υγείας άνθρωποι που αποτελούν μέρος αναπόσπαστο του ΚΑΚΟΥ συστήματος αλλά τους έχει χρίσει ως δια μαγείας ΚΑΛΟΥΣ μόνο και μόνο γιατί ηδονίζεται να βλέπει στα βάθρα της εξουσίας κάποιον που μπορεί να τον φαντασιώνεται σαν "δικό του"...

Και για να μην συνεχίσω και εγώ να περιγράφω και εγώ αυτή την κατάσταση των ΚΑΛΩΝ που έχει καταντήσει περισσότερο βαρετή παρά τραγική...

Τελικά, ένας ΕΣΥΤΗΣ (ή μήπως ένας ΕΓΩΤΗΣ) που σε πολιτικό επίπεδο δεν έχει βαρεθεί να παρουσιάζει το σύμπτωμα σαν αρρώστια και τα ξόρκια σαν φάρμακα.

Με άλλα λόγια λοιπόν:

1) Δεν έχει κανένα νόημα να λέμε ευαίσθητα λόγια όταν θεωρούμε ότι το ΕΣΥ μεταλλάχτηκε μόλις σήμερα. Από την στιγμή που γεννήθηκε το ΕΣΥ ήταν βέβαιο ότι θα κατάληγε εδώ που κατέληξε.

2) Δεν έχει νόημα να συζητάμε κάτω από την δαμόκλεια σπάθη της θρησκείας που λέγεται πίστη στον δημόσιο χαρακτήρα της υγείας. Ο δημόσιος χαρακτήρας της υγείας είναι ακριβώς το πρόβλημα.

3) Λέτε "Δεν γράφω για ψυχοθεραπεία, ακόμη." Έτσι κι αλλιώς δεν έχουν τίποτα ψυχοθεραπευτικό σκέψεις που παρουσιάζουν ένα αδιέξοδο. Προσωπικά έχω δει και πολύ αισιόδοξες καταστάσεις στον χώρο της υγείας που δεν έχουν την πατέντα του ηρωισμού.   

4) Η πρόταση είναι να προσευχηθούμε στην αγία "αντίσταση", κάτω από τα εξαπτέρυγα του συνδικαλισμού, γονυπετείς στην μεγάλη εκκλησία της "συντροφικότητας" και της "αλληλεγγύης". Αυτή δεν είναι συνταγή για θεραπεία της κοινωνίας είναι αγγελία της κηδείας της.

τελικά

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Κανείς δεν έχει όρεξη να σκεφτεί σοβαρά το "δημόσιο" πρόβλημα. Το πρόβλημα του είναι να κάνει μια "δρασούλα" ή να πει μια "ατάκα" για να παρηγορηθεί για τις ιστορικές ενοχές του.

Αλλά ας παρηγορηθούμε. Η σοβαρή συζήτηση αρχίζει πάντα μετά από μια μεγάλη κοινωνική συμφορά. Έτσι έχει δείξει η ιστορία. Ας περιμένουμε λοιπόν την δική μας μεγάλη συμφορά, την πραγματική συμφορά. Ίσως τότε θα αρχίσουμε να μιλάμε σοβαρά και αποτελεσματικά ...

... και κυρίως χωρίς να μας κόφτει αν μας ακούνε.

Κάθε πρωί πηγαίνω με την ίδια

Submitted by EN (not verified) on Wed, 30/03/2011 - 21:09.

Κάθε πρωί πηγαίνω με την ίδια λαχτάρα, όπως πρίν 22 χρόνια. Δεν θέλω να χάσω αυτό το αίσθημα και κάνω ότι μπορώ.

Μέχρι που άρχισα και να τσακώνομαι, παρότι λόγω  προσωπικής αρχής δεν ενέκρινα τέτοιες συμπεριφορές στο χώρο, όπου προτεραιότητα είναι ο άρρωστος. Τι να πούμε λές. Ίσως να μη χρειάζεται να πούμε πολλά. Μόνο ότι δεν μπορούμε να συνεχίζουμε να υπηρετούμε ένα σύστημα που λειτουργεί είς βάρος όλων μας και κυρίως καταστρεπτικά για την κοινωνική δομή και την κοινωνική προοπτική.