ο ημιόροφος

Δυστυχώς για άλλη μια φορά διαβάσα ένα κείμενο, που αν και με καλές προθέσεις διερεύνησης και αποτίμησης, πέφτει στην παγίδα της λαθροχειρίας (μάλλον οι πηγές των συγγραφέων δεν ήταν αρκετές), της κατασκευασμένης ιστορίας και της απόστασης από το "πραγματικό γίγνεσθαι".

Δεν θα επεκταθώ παρά σε δύο σημεία

1. το anti-info ποτέ  δεν πέρασε στα χέρια της συνέλευσης.Παρέμεινε μέχρι και την απόφαση της λήξης ουσιαστικά στα χέρια  5 ανθρώπων. Το άνοιγμα σε άλλες ομάδες, συλλογικότητες κτλ ήταν φαιδρό και πολιτικάντικο.Από τη μία καλούσε για συνδιαμόρφωση  έχοντας προαποφασίσμένη θεματολογία, από την άλλη δεν επιτρεπόταν η διακίνηση υλικού πέρα από αναρχικά έντυπα.

2. Οι συγγραφείς ξεχνούν(?) ότι απότοκο τόσο του δεκέμβρη όσο και του anti-info ήταν η κατάληψη Γαρδένια που μάλλον δεν χωράει στην προκατ ιστορία τους, μιας και δε συμμετείχε η πλειοψηφία της αυτόνομης συνέλευσης.Μια κατάληψη που κράτησε 6 μήνες και αποτέλεσε όχι μόνο πρότυπη κατάληψη αλλά και κραυγαλέο παράδειγμα γείωσης ενός ευρύτερου κόσμου με τα κοινωνικά τοπικά ζητήματα μέσα από ένα πείραμα αυτοοργάνωσης και δημιουργίας αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού.

Τέλος να σημειωθεί ότι η δημοτική κίνηση κινημα στην πόλη ποτέ δεν έβαλε σαν θέμα τη συμμετοχή της ως κίνηση στην κατάληψη. Ήταν απλά αλληλέγγυα.Μόνο σαν άτομα πολλοί πήραν μέρος στην πρώτη συνέλευση, απηυδισαν με τον κνιτισμό της σύγχρονης αναρχίας και κάποιοι από αυτούς άντεξαν να μείνουν από κοντά μέχρι το τέλος.Το Κίνημα στην Πόλη ήταν από τις λίγες  δημοτικές κίνησεις στην αθήνα και η μοναδική συλλογικότητα στου Ζωγράφου, που μέσα στην πρώτη εβδομάδα του Δεκέμβρη οργάνωσε συγκέντρωση και πορεία στου Ζωγράφου με συμμετοχή 200 ατόμων περίπου.Ήταν η μόνη δημ.κίνηση που μέσω του συμβούλου της υπερασπίστηκε ανοιχτά και δυναμικά την συνέχιση της καταληψης στη Γαρδένια.

"Εχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε τα ιστορικά φαινόμενα ως φωτογραφικά στιγμιότυπα, όχι ως ολοκληρωμένα θέματα.Σαν στιγμές και όχι σαν διαδικασίες.Είναι και αυτό μια επίδραση πάνω μας της αστικής σκέψης"

[Καιρός να την αποτινάξετε...]

Αντί σχολίου αντιγράφω την τελευταία φράση του κειμένου "Που θα τον κρίνει κάποτε η ιστορία του ανταγωνισμού, ας μη γελιώμαστε".

Γέλασε κανείς;

Το  παιδί των ΜΚΟ