Για την επιχείρηση - σκούπα εναντίον των μεταναστών στο λιμάνι της Πάτρας τον Ιανουάριο του 2008

Απέναντι από το σταθμό του ΚΤΕΛ στην Πάτρα είναι το λιμάνι. Μεταξύ του σταθμού του ΚΤΕΛ και του λιμανιού είναι τα κάγκελα. Δίπλα στα κάγκελα είναι ένα δέντρο. Συνοψίζοντας: Απέναντι από το σταθμό του ΚΤΕΛ στην Πάτρα, βρίσκεται ένα δέντρο, δίπλα στα κάγκελα που χωρίζουν το λιμάνι από τον υπόλοιπο κόσμο.

Σε αυτό το δέντρο πάτησαν τα λιωμένα παπούτσια χιλιάδων ανθρώπων. Στα γερά κλαδιά του κρατήθηκαν τα κουρασμένα χέρια χιλιάδων ανθρώπων. Μέσα από τις φυλλωσιές του κοιτάξαν φοβισμένα -αλλά με προσμονή- χιλιάδες πρόσωπα κυνηγημένων. Με μια έλξη οι δυνατοί, με λίγη υποβοήθηση από τους συντρόφους τους  οι αδύναμοι, χιλιάδες πληγωμένοι άνθρωποι  πήδηξαν πάνω από τα κάγκελα. Τα κάγκελα στα οποία δίπλα τους ριζωμένο είναι αυτό το δέντρο. Που είναι απέναντι από τα ΚΤΕΛ της Πάτρας.

Στο λεωφορείο των ΚΤΕΛ της Πάτρας, ακούγοντας  τον Λοΐζο να τραγουδάει Χικμέτ, κοίταζα τους ανθρώπους-σκιές, με ένα σάκο στην πλάτη να σκαρφαλώνουν στο δέντρο, να κρεμιούνται από τα κλαδιά του, να δρασκελίζουν και να πηδούν τα κάγκελα που οριοθετούν το χθες από το αύριο. Και άκουγα τον Χικμέτ να τραγουδάει τα γαρούφαλα, γεμάτος απ’ την απουσία.

[...]
 
Η πιο απάνθρωπη μετάλλαξη του ανθρώπινου είδους, οι νοικοκυραίοι, απαίτησαν την απομάκρυνση των παράνομων μεταναστών από το λιμάνι της Πάτρας. Η πιο απάνθρωπη ανθρώπινη σύλληψη από αρχής κόσμου, το Κράτος, διέταξε την ‘επιχείρηση-σκούπα’. Η πιο απάνθρωπη εκδοχή του εκφυλισμού του ανθρώπου σε γουρούνι – οι μπάτσοι – υλοποίησαν αυτήν την διαταγή.

Το λιμάνι «καθάρισε». Οι μετανάστες μεταφέρονται στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης του δυτικού, «ελεύθερου» κόσμου. Η χώρα μας -πιστή στις επιταγές του υπερεθνικού αφέντη της- διαφύλαξε την ομαλή ροή και τον έλεγχο των συνόρων τής ενωμένης Ευρώπης. Και εξευμένισε την αντιδραστική οργή των φρικτών υπηκόων της,

Το λεωφορείο μου έφυγε μια μέρα, ένα απόγευμα. Εγώ, για λίγο καιρό ακόμα [ποιός ξέρει; ίσως και για πάντα], θα κάνω τις διαδρομές μου ανεμπόδιστος. Κοιτώντας αυτό το δέντρο, που τού’ λαχε να φυτρώσει σε αυτόν τον σκατότοπο. Ακίνητο, καταδικασμένο για πάντα. Σαν αγκυροβολημένο φορτηγό, μέσα στην Πάτρα.