ο ημιόροφος

Μέσα από ένα απόσπασμα του βιβλίου "Κώστας Γαβριηλίδης: ο ηγέτης της αγροτιάς-Αυτοβιογραφία", περιγράφεται ο αγώνας που δόθηκε από τους κατοίκους των κοινοτήτων του Κιλκίς για την υπεράσπιση του προσφυγικού νοσοκομείου. Με αυτοδιαχειριστικά χαρακτηριστικά και πρωτόγνωρο συλλογικό αγώνα, διεκδίκησαν και πέτυχαν τη συνέχιση της λειτουργίας του, κόντρα στην απόφαση της τότε κυβέρνησης για το κλείσιμο του νοσοκομείου και την τάξη των πλουσίων της περιοχής που δεν έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον.

Το απόσπασμα που παρατίθεται αποτελεί το κεφάλαιο "Σύνδεσμος των Κοινοτήτων" από το προαναφερθέν βιβλίο που γράφτηκε από τον ίδιο στους τόπους εξορίας.

Nα σημειώσουμε ότι το σημερινό Γενικό Νοσοκομείο Κιλκίς οφείλει εν πολλοίς την ύπαρξή του στους αγώνες των κατοίκων εκείνης της εποχής.Κατα τον πρώτο χρόνο λειτούργησε κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες με δύναμη 20 κλινών. Μέχρι και το 1954 λειτουργούσε χάρη στο Συνδέσμο Δήμων και Κοινοτήτων, οπότε και μετά από απόφαση της γενικής συνέλευσης του Συνδέσμου περιήλθε στο Υπουργείο υγείας και πρόνοιας.

Λίγα λόγια για τον Κώστα Γαβριηλίδη.

Γεννημένος την τελευταία μέρα του 1897, σε μια επαρχία του νοτίου Καυκάσου, από φτωχή οικογένεια, με τη βοήθεια ενός ευκατάστατου θείου του σπουδάζει παιδαγωγική και γίνεται δάσκαλος της ρωσικής γλώσσας. Μετά τη ρωσική επανάσταση, το 1920, η οικογένειά του εγκαθίσταται στο νομό Κιλκίς. Ο Γαβριηλίδης δραστηριοποιείται στα κοινά της κοινότητας Κοκκινιάς και γρήγορα γίνεται πρόεδρος τόσο της κοινότητας όσο και του γεωργικού συνεταιρισμού.Το 1923 ιδρύεται το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ) στο οποίο εντάσσεται και αγωνίζεται για τα τεράστια προβλήματα της αγροτιάς. Με μεγάλη συνέπεια προβάλλει τις αρχές της εργατοαγροτικής συμμαχίας και ένα προοδευτικό, συνεταιριστικό, γνήσια λαικό περιεχόμενο στις διεκδικήσεις τόσο του κόμματος όσο όλων των αγροτών. Οι απόψεις του καρπίζουν, ηγεμονεύουν και τον φέρνουν στην ηγεσία του κόμματος. Με την επιβλητική προσωπικότητά του και τη γνώση των αγροτικών ζητημάτων παρότρυνε τους αγρότες και συμμετείχε σε όλες τις μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις του μεσοπολέμου. Υπήρξε πρόεδρος της ένωσης γεωργικών συνεταιρισμών Κιλκίς, δήμαρχος Κιλκίς, βουλευτής με το Αγροτικό Κόμμα.

Κατα τη μεταξική δικτατορία εξορίστηκε στην Ανάφη.

Καθοριστικό σταθμό τόσο του Γαβριηλίδη όσο και του ΑΚΕ είναι η συμβολή και η συμμετοχή στην ίδρυση του ΕΑΜ. Στην Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ελλάδας διετέλεσε υπουργός Γεωργίας(διακρίνεται αριστερά στη φωτό). Για την πολύμορφη δράση του στους κόλπους του ΕΑΜ, φυλακίστηκε από τους Γερμανούς στις φυλακές Τρικάλων και Λάρισας, ενώ μετά το 1947 εξορίστηκε σε Ικαρία, Μακρόνησο και Αη Στράτη, όπου και άφησε την τελαυταία του πνοή στις 27 Σεπτέμβρη, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο.Αξίζει να σημειώσουμε την απάνθρωπη συμπεριφορά που του επιφυλάχθηκε τις στερνές ώρες, αφού δεν του επετράπηκε η διακομιδή από τον Αη Στράτη στην Αθήνα, οπότε και πέθανε στην εξορία. Απαγορεύτηκε η οποιαδήποτε συνοδεία μετά το θάνατό του προς την Αθήνα πλην της κόρης του και του αείμνηστου απεσταλμένου γιατρού Γιώργου Σπηλιόπουλου. Μέσα σε ένα παλιό καϊκι μεταφέρθηκε στο λιμάνι της Αθήνας και τάφηκε στο 3ο νεκροταφείο, ώστε να αποφευχθεί το πλήθος κόσμου που τον περίμενε στην προκυμαία του Πειραιά και στο νεκροταφείο της Νίκαιας.

Ο Κώστας Γαβριηλίδης υπήρξε εμβληματική προσωπικότητα και ξεχωριστή μορφή του αγροτοεργατικού ελληνικού κινήματος.

(Πηγές: εφημερίδες Αυγή, Ριζοσπάστης)

"Χρόνια τώρα σκάβουμε τη μαύρη γη/ Μα τους κόπους μας θερίζουν τσιφλικάδες και τρανοί"

(στίχοι του Γαβριηλίδη από τραγούδι που έφτιαξε κατά την εξορία του στην Ανάφη που έγινε θρύλος στο αντάρτικο και σε κάθε αγώνα της εποχής)